معماری
خانه / اخبار / به دنبال زیبایی های کودکان اوتیسم بودم

به دنبال زیبایی های کودکان اوتیسم بودم

کارگردان نمایش «راهبه کوچک »، درباره حضور آن در جشنواره تئاتر ماسک کشور گرجستان توضیح داد و به موضوع خاص این نمایش اشاره کرد.

h-tavazoni-1

حسین  توازنی ،  دانشجوی کارشناسی ارشد سینما  و نویسنده و کارگردان نمایش «راهبه کوچک » است که در جشنواره بین المللی تئاتر «ماسک» درتفلیس گرجستان به صحنه رفته است و توانسته است که دوجایزه بازیگر زن در دو بخش « بهترین بازیگر زن» و «بهترین بازیگر زن بخش تراژدی» از آن خود کند. به همین بهانه با وی به گفتگو نشسته ایم.

کارگردان نمایش «راهبه کوچک »، در گفتگو با خبرنگار تئاتربازها در خصوص حضور این نمایش در جشنواره «ماسک» کشور گرجستان گفت : نمایش «راهبه کوچک » در ادامه نمایش «پروانه» شکل گرفته است و داستان آن حول محور کودکان اوتیستیک و زندگی شان می گردد .  در این کار دوباره  تلاش کردم که به دنبال زیبایی های درون این بچه ها باشم .

وی در خصوص شکل اجرای این نمایش افزود: نمایش «راهبه کوچک »، به سه زبان فارسی – انگلیسی وگرجی به روی صحنه رفته است و قصه آن از ترکیب صحنه هایی ، با هر یک از زبان های ذکر شده ، برای تماشاگر روایت می شود، در این اثر نمایشی به دنبال ترکیب موسیقی این زبان ها  بودم ، ما می دانیم که هر زبانی موسیقی منحصر به فرد خود را دارد ، البته این مسئله را وقتی از بیرون به آن نگاه میکنیم بیشتر درک میکنیم  و خود این مسئله باعث انتخاب چند زبان برای روایت قصه اثر بود.

h-tavazoni-3

توازنی در ادامه گفت از جایی به بعد بیشتر تلاش کردم تا زبان های فارسی و گرجی با هم به یک همنوایی برسند و خیلی دیگربه دنبال آن نبودم که قصه را صرفا روایت کنم، در این حالت گاه  زبان فارسی در پس زمینه روایت قصه و زبان گرجی در زمینه و گاه در عکس این حالت ، کارکردهای خود را بروز می دادند، البته  بدون آنکه به دنبال فرم خاصی باشم و بخواهم کار خاصی با این موسیقی  انجام بدهم . باید بگویم که کار با موسیقی زبان در تئاتر ایران سابقه دارد و من فقط سعی کردم به شکلی دیگر آن را بار دیگر تجربه کنم . برای مثال میتوانیم به پروژه ی احسان شایان فرد در مورد زبان در نمایش های ” فورتی ” و ” اسایلم ” اشاره کنم .

کارگردان نمایش « آمستردام» در خصوص ترکیب قصه در این اثر نمایشی گفت: در نمایش «راهبه کوچک »، سعی کردم که قصه به مثابه یک پازل عمل کند و به شکلی غیر خطی و مرحله به مرحله در ذهن تماشاگر شکل بگیرد ، تلاش کردم از ابتدا این قرار داد را با تماشاگر بگذارم تا بتوانیم به مرور به شکلی دیگر به اثر نگاه کنیم .

توازنی در خصوص شیوه کارگردانی و هدایت بازیگران در این اثر نمایشی گفت: در این اجرا یک بازیگر گرجی به مجموع بازیگران ما اضافه شد ، در مورد هدایت بازیگران بیشتر از هر چیز به دنبال حضور صحنه ای بازیگران در ترکیب هایی ساده بودم .

وی افزود: به نظرم  در بازیگری جذاب ترین مسله  حضور صحنه ای است ، فکر میکنم بچه ها در این مورد همگی موفق بودند و در شکل گیری اثر نقشی بیش از یک بازیگر را داشتند ؛ در اختتامیه جشنواره  جایزه بهترین بازیگر زن به پرستو قربانی و بهترین بازیگر زن بخش تراژدی به تینا یونس تبار تعلق گرفت .

وی ادامه داد: ما یک سری ویدئو برای اجرا ساختیم که ترکیبی از تصاویری بود که از یک خانه ی قدیمی در قزوین گرفتیم و عکس هایی از دوره ی قاجار که  ترکیب این ویدئو ها و تصاویر بر روی هم در کنار قطعات اجرایی ، نمایش  را شکل میدادند .

این کارگردان جوان تئاتر در خصوص تعامل با تماشاگران نیز گفت: در برخی از لحظات نمایش ، بازیگران اثر به میان تماشاگران می رفتند و سوال هایی از تماشاگران می پرسیدند و یا چیز هایی به آن ها میدادند و به این ترتیب سعی در ایجاد یک رابطه دو سویه با تماشاگران داشتند . در پایان نمایش نیز بازیگران نمایش از تماشاگران خواستند تا بیاستند و با هم دعا کنند.

توازنی درباره تاثیر گرفتن از شیوه و همکاری با حمیدپورآذری در آثار نمایشی خود گفت : نه شخص من ، بلکه بخشی از هم نسل های من ، تاثیرات زیادی از شیوه ها و آموزش های ایشان پذیرفته اند ، حمیدپورآذری در تمامی آثار و گفته هایش توصیه می کند که از کار کردن« نترسید» و هر چیزی را « تجربه» و دوباره « امتحان  کنید  . هر چیزی را عینی انجام دهید و آن را ببینید. ما همواره باید از خودمان بپرسیم که دیگر چه می توان کرد ؟

نویسنده نمایشنامه « خانه ای روی آب » که به کارگردانی حمید پورآذری در سال ۲۹۳۱ در فرهنگسرای اندیشه به روی صحنه رفته بود ، در خصوص روش کارگردانی حمیدپورآذری در آثارش گفت: به تعبیر من ، حمیدپورآذری تئاتر را به شکلی کار می کند که گویی در هر اجرا یک سمفونی را تنظیم میکند ، و در هر کدام از آثار در عین حال که چیزی از آثار قبل کامل تر میشود ، رویکردی نو را میبینیم .
منظورم این است که آثار آقای پورآذری را باید شکل خودش نگاه کرد ، یک طور دیگر ، شاید شبیه چیزی که از موسیقی انتظار داریم .

وی در خصوص شکل کارگردانی پورآذری و نحوه تعامل با بازیگران اش گفت: ایشان در تمرینات تا آن جا که من دیده ام بیش از این که چیز های کاملا مشخصی از بازیگران بخواهند ، بازیگر  را در یک در یک فضا و وضعیت قرار میدهند که معمولا محصول تمرین های نسبتا طولانی است و بعد از آن بازیگر ناخود آگاه چیزی را که آقای پورآذری میخواهد تنیده در احساسات  و توانایی های خود به اجرا در می آورد .

h-tavazoni-2

درباره حنیف سلطانی

برای تئاتر می نویسم ، برای اعتلای آن و برای شکوهی که از دست رفته است یا می آید !

همچنین بخوانید

کارگاه “شجاعت” لوپز در فجر سی و ششم

آنتونیو پدرو لوپز یک اجراگر، کارگردان و تولید کننده خلاق است. او در پرتغال زندگی …

قالب وردپرس